بهداشت و بیماری‌های عفونی دام

بهداشت و بیماری‌های عفونی دام

بررسی هیستوپاتولوژیک و درمان ضایعات پوستی و مخاطی در سگ‌ها و گربه‌های ارجاع‌شده به بیمارستان تخصصی دامپزشکی دانشگاه ارومیه در ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه طب داخلی و آسیب‌شناسی بالینی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
2 گروه علوم پایه پزشکی، دانشکده علوم پزشکی خوی، خوی، ایران. پژوهشکده پزشکی سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران.
3 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
4 گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
5 گروه جراحی و تصویربرداری تشخیصی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
10.22034/jahid.2026.2092339.1074
چکیده
خلاصه
زمینه و هدف: اختلالات پوستی و مخاطی از جمله نگرانی‌های عمده صاحبان حیوانات خانگی به شمار می‌روند، به‌ویژه با توجه به تأثیرات منفی این اختلالات بر کیفیت زندگی این حیوانات. این مطالعه توصیفی-مشاهده‌ای، فراوانی و ویژگی‌های کلینیکوپاتولوژیک ضایعات پوستی و مخاطی را در بیماران سگ و گربه پذیرش‌شده در بیمارستان دامپزشکی دانشگاه ارومیه (ایران)، به همراه ارزیابی‌های تشخیصی، مداخلات درمانی و پیش‌آگهی آن‌ها مورد بررسی قرار داد.
مواد و روش‌ها: در مجموع، بیش از ۶۴۰ سگ و گربه مورد معاینه قرار گرفتند که از این میان، در ۸۳ مورد ضایعات پوستی و مخاطی تشخیص داده شد. این ضایعات بر اساس عامل ایجادکننده طبقه‌بندی شدند.
یافته‌ها و نتیجه‌گیری: زخم‌های تروماتیک با فراوانی 67/68 درصد، شایع‌ترین ضایعات بودند و پس از آن به‌ترتیب ضایعات اکتوپارازیتی (64/9 درصد)، قارچی (64/9 درصد)، باکتریایی (82/4 درصد)، ایمنی‌واسطه و التهابی استریل (82/4 درصد) و نئوپلاستیک (41/2 درصد) قرار داشتند. شایان ذکر است که در این مطالعه، نخستین مورد بولوس پمفیگوئید در گربه‌های ایران شناسایی شد. در میان نژادهای سگ، سگ‌های دورگه بیشترین میزان ابتلا را (11/31 درصد) نشان دادند و پس از آن سگ‌های عراقی (44/24 درصد) قرار گرفتند. به‌طور مشابه، در میان گربه‌ها، گربه‌های موکوتاه خانگی با 05/71 درصد بیشترین فراوانی را داشتند و پس از آن گربه‌های پرشین با 68/23 درصد قرار گرفتند. حیوانات نر (اعم از سگ و گربه) در مقایسه با ماده‌ها، فراوانی اندکی بالاتر (حدود ۶۵ درصد) را نشان دادند. همچنین، گربه‌های کمتر از سه سال دارای فراوانی بسیار بیشتری (۸۹ درصد) نسبت به گربه‌های مسن‌تر بودند، در حالی که در سگ‌های کمتر از یک سال، میزان فراوانی ۴۰ درصد گزارش شد. ضایعات پوستی و مخاطی، بسته به نوع آن‌ها، عمدتاً با داروهای ضدالتهابی، ضدقارچی، ضدانگلی و سایر داروها درمان شدند. در مورد سگ مبتلا به SCC لوزه، درمان اختصاصی انکولوژیک به دلیل عدم موافقت صاحب حیوان انجام نشد و تومور در ادامه پیشرفت کرد. نتایج این مطالعه بیانگر تنوع عوامل ایجادکننده اختلالات پوستی و مخاطی در حیوانات خانگی است. همچنین، این یافته‌ها اهمیت بررسی‌های هیستوپاتولوژیک را در دستیابی به تشخیص دقیق و انتخاب درمان مؤثر برجسته می‌سازد که در نهایت منجر به بهبود پیامدهای سلامت حیوانات خواهد شد.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

Histopathological examination and treatment of skin-mucosal lesions in dogs and cats referred to the specialized Urmia University veterinary hospital in Iran

نویسندگان English

Alaleh Rakhshanpour 1
Sayyed Jafar Hasani 2
Ali-Asghar Tehrani 3
Mohammad Amin Bakhshan 4
Mehdi Behfar 5
1 1Department of Internal Medicine and Clinical Pathology, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran.
2 Department of Basic Medical Sciences, khoy University of Medical Sciences, khoy, Iran. Cellular and Molecular Medicine Research Institute, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran.
3 Department of Pathobiology, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran.
4 Department of Microbiology, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran.
5 Department of Surgery and Diagnostic Imaging, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran.
چکیده English

Abstract
Background and Aim: Skin and mucosal disorders are major concerns for pet owners, especially considering their negative effects on the lives of these animals. This descriptive observational study investigated the frequency and clinicopathological attributes of dermatological and mucosal lesions among feline and canine patients admitted to Urmia University Veterinary Hospital in Iran, along with their diagnostic assessments, medical interventions, and prognoses.
Materials and Methods: Over 640 dogs and cats were examined, with 83 identified as having skin-mucosal lesions. These lesions were categorized based on the cause.
Results and Conclusion: Traumatic wounds were the most frequent (68.67%), followed by ectoparasitic lesions (9.64%), fungal (9.64%), bacterial (4.82%), immune-mediated and sterile inflammatory (4.82%), and neoplastic (2.41%). Notably, the study identified the first case of bullous pemphigoid in Iranian cats. Among dog breeds, mixed breeds were most affected (31.11%), followed by Iraqi dogs (24.44%).
Similarly, Domestic Shorthair cats represented the largest proportion of affected cats (71.05%), followed by Persian cats (23.68%). Male dogs and cats accounted for 64.44% and 65.79% of the affected animals in each species, respectively. Cats younger than 3 years accounted for approximately 89% of the affected cats, whereas dogs younger than 1 year represented 40% of the affected dogs.
Skin-mucosal lesions, identified based on their type, were often treated with anti-inflammatory, antifungal, anti-parasitic, and other drugs. In the dog with tonsillar SCC, definitive oncologic treatment was declined by the owner, and the tumor subsequently progressed. This study highlights the diverse causes of skin and mucosal disorders in pets. It emphasizes the importance of histopathological examination for accurate diagnosis and effective treatment, ultimately improving animal health outcomes.

کلیدواژه‌ها English

Mucosa
Pathology
Pets
Skin
Treatment